Een niet zo gewone week in Den Haag

De maandag begon heel gewoon met het NIBC Financial Community Event in het kantoorgebouw van het NIBC recht tegenover het Vredespaleis, met
een leuke discussie over het "nieuwe bankieren". Langzamerhand kwamen er op de telefoon pushberichten binnen van de nieuwsmedia dat Koningin Beatrix om 19 uur een toespraak zou houden. En de geruchten gingen dat de koningin zou aftreden. Ook de deelnemers aan de bijeenkomst waren natuurlijk nieuwsgierig en wilden de toespraak niet missen, dus werd er in allerijl een televisie geregeld. En het bleek te kloppen, op 30 april a.s. zal de inhuldiging van de nieuwe koning plaats vinden in Amsterdam.

Als Tweede Kamerlid een heel bijzonder moment om mee te mogen maken. Want de beëdiging en inhuldiging vindt plaats tijdens een Verenigde Vergadering van de Staten Generaal (Eerste en Tweede Kamer). Alle kamerleden moeten dan opnieuw de eed of de gelofte afleggen. Zie hier hoe het in 1980 ging: klik hier En de rest van de week was dit natuurlijk ook het gesprek van de dag!

De week leek verder redelijk normaal te verlopen, met fractie, procedurevergaderingen, overleg met externen, etc.. Maar als snel werd duidelijk dat er een extra debat zou komen over het onderhoud op het spoor en een rapport daarover dat niet naar de Tweede Kamer was gestuurd. Het werd dus ook wel een beetje de week van het spoor, want op maandag was er al een historische hoorzitting van het Benelux parlement over de Fyra-soap.

Op donderdag het ingelaste debat over het onderhoud. Aangezien er bij het debat een motie van wantrouwen dreigde moesten alle 150 kamerleden blijven, omdat daarover direct wordt gestemd. Het debat begon om 16 uur en duurde uiteindelijk maar liefst ruim 7 uur met veel schorsingen en het naar de Tweede Kamer halen van de Minister. Het motto was dus: wachten, wachten, wachten. Veel kamerleden uit de regio konden uiteindelijk niet meer naar huis terug, sommigen moesten in allerijl nog een hotelkamer regelen.

Nederland werd op vrijdagochtend wakker met de mededeling van Minister Dijsselbloem dat de Nederlandse Staat SNS Reaal had genationaliseerd. Niet verrassend, het zat er al lang aan te komen. Het was simpelweg wachten op het moment. Treurig dat het opnieuw nodig is om een bank met geld van de belastingbetaler te redden. Het is zuur, maar er moest een oplossing komen om het geld van kleine spaarders en rekeninghouders veilig te stellen. Hopelijk is dit echt de laatste keer dat de overheid een bank zoals SNS, die in 2006 meende een avontuur te moeten aangaan op de vastgoedmarkt, te hulp moet schieten.